Ana sınıfı falan derken kendi çalıştığım okulda en samimi arkadaşıma denk geldi okula başladı .Beraber ödev yapıyor ders ,yapıyor güya terapi oluyoruz. Okula gidip gelirken, babasıyla okula gelen giden öğrenci görünce ,görüp te özenmesin diye yapmadığım kalmıyordu Allahtan bizim okul çevremizde okula çocuklarını genellikle anneler getirirdi de sıkıntılarımız seyrek olurdu. Böyle böyle kuzucuğum ikinci sınıf oldu...

                   Bir gün öğretmeni ,- bu gün kompoziyon yazdırdım senin torun harika bir yazı yazmış dedi. Yüreğim cız etti. İçimden babasına özlemini yazdı,( O arada babası evlenmişti) öğretmeni zaten yakınım çok merhametli biridir, ondan beğenmiştir. dedim. Kusursuz yazmış deyince,  ben de _ bir yerden baka baka yazmıştır dedim)))Arkadaşım, - sınıfta yazdırdım, ben hep aralarda dolaştım hiç bir öğrencim hiç bir yere bakmadılar dedi. Ve defteri bana uzattı. Korka korka içim cız ede ede yazdığı sayfayı okumaya başladım...Benim canım torunum ,babasını aramasın üzülmesin diye takla atmadığım kalan, yakışıklı kuzum ,Fenerbahçe ile aklımda kalmayan bir başka takımın maçını bir anlatmış ki şaşkına döndüm. Sanırsınız bir gazeteci veya spor yorumcusu maç anlatıyor. Ben hala ikna olmadım ,bunu nasıl yazmış hayret falan dedim...

                  Aradan yıllar geçti...

                 Üniversite giriş sınavları sırası. annesinin telaşını fazla bulan babası 'bu  okumaz uğraşmayın boşuna ne hali varsa görsün'' demesine rağmen okullarını ,bitirdi ,masterini yaptı yurt dışında vs. .Şimdi babasının işyerinde müdür ,tercüman ,hatta her şey.. Babasıyla cağ ciğer oldular ,olması gerektiği gibi. Olan bana oldu:).

                   Ne olacaksa oluyor. Kendimi  yırtarcasına üzülmelerimin boş olduğunu anladım ama bu saatten son ne fayda...